برای دانلود مداحی های محرم 95 اینجا ، محرم 91 اینجا ، محرم 90 اینجا ، محرم 89 اینجا ، محرم 88 اینجا ، محرم 87 اینجا ، محرم 86 اینجا و محرم 85 اینجا کلیک کنید

متن شعر ویژه و مخصوص سال نو و عید باستانی نوروز از شاعران در وصف بهار

متن شعر به مناسبت عید نوروز در وصف بهار از مولوی

در وصف بهار از زبان مولوی

بهار آمد بهار آمد بهار خوش عذار آمد
خوش و سرسبز شد عالم اَوان لاله زار آمد
ز سوسن بشنو ای ریحان که سوسن صد زبان دارد
به دشت آب و گل بنگر که پرنقش و نگار آمد
گل از نسرین همی پرسد که چون بودی در این غربت
همی گوید خوشم زیرا خوشی‌ها زان دیار آمد
سمن با سرو می‌گوید که مستانه همی رقصی
به گوشش سرو می‌گوید که یار بردبار آمد
بنفشه پیش نیلوفر درآمد که مبارک باد
که زردی رفت و خشکی رفت و عمر پایدار آمد
همی زد چشمک آن نرگس به سوی گل که خندانی
بدو گفتا که خندانم که یار اندر کنار آمد
صنوبر گفت راه سخت آسان شد به فضل حق
که هر برگی به ره بردی چو تیغ آبدار آمد
ز ترکستان آن دنیا بنه ترکان زیبارو
که هندُستان آب و گل به امر شهریار آمد
ببین کان لک‌لک گویا برآمد بر سر منبر
که ای یارانِ آن کاره، صلا که وقت کار آمد

متن شعری برای عید نوروز در وصف بهار از حافظ

در وصف بهار از زبان حافظ

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد مصرفش گل است و نبید
صفیر مرغ برآمد بط شراب کجاست
فغان فتاد به بلبل نقاب گل که کشید
ز میوه‌های بهشتی چه ذوق دریابد
هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید
مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب
به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید
ز روی ساقی مَه‌وَش گلی بچین امروز
که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید
چنان کرشمه ساقی دلم ز دست ببرد
که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید
من این مرقع رنگین چو گل بخواهم سوخت
که پیر باده فروشش به جرعه‌ای نخرید
بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب
که رفت موسم و حافظ هنوز می‌ نچشید

متن شعر نوروز در وصف بهار از سعدی

در وصف بهار از زبان سعدی

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار
خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار
صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار
 که نه وقتست که در خانه بخفتی بیکار
بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق
نه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار
آفرینش همه تنبیه خداوند دلست
دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار
این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود
 هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار
کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند
 نه همه مستمعی فهم کنند این اسرار
خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند
آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار
هر که امروز نبیند اثر قدرت او
 غالب آنست که فرداش نبیند دیدار
 تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش
حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار
کی تواند که دهد میوه‌ی الوان از چوب؟
 یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار
وقت آنست که داماد گل از حجله‌ی غیب
به در آید که درختان همه کردند نثار
آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجب
 سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار
باش تا غنچه‌ی سیراب دهن باز کند
بامدادان چو سر نافه‌ی آهوی تتار
مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید
صد هزار اقچه بریزند درختان بهار
باد گیسوی درختان چمن شانه کند
 بوی نسرین و قرنفل بدمد در اقطار
ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر
راست چون عارض گلبوی عرق کرده‌ی یار
باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید
 در دکان به چه رونق بگشاید عطار؟
خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز
 نقشهایی که درو خیره بماند ابصار
ارغوان ریخته بر دکه خضراء چمن
همچنانست که بر تخته‌ی دیبا دینار
این هنوز اول آزار جهان‌افروزست
باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار

متن شعر چهارم به مناسبت سال نو

بزم چمن

بهار     آمد    و    باغ   پیرایه   بست           چمن  سبز  پوشید  و  در  گل  نشست

ز   سرما  زمین  داغ  بر چهره  داشت          چو  سبزه  بـِرُست  از  سیاهى   بِرَست

چو   بلبل  در  آمد  به  دستان ز شوق          برآید   گل   اکنون   به   هفتاد    دست

بر     گل     بنفشه    ز    بیم     قفا           زبان    در   کشیدست  و  افتاده  پست

به   بزم   چمن   غنچه   هشیار  ماند          نه چون  نرگس و  لاله  مخمور  و  مست

نسیم   گل   از    شرم   بوى   سمن          سحر    گه   ز    دیوار  بستان    بجست

یکى     پنجه   بگشاد   بر   شاخ  بید          که   مرغش  در آمد چو ماهى  بشست

اگر    خرده   اى   از   گل   آمد   پدید         به  شکرانه   ر باخت  برگى  که   هست

نهادیم  سوسن   صفت   سر  در  آب          که    بودیم   چون  لاله   دُردى    پرست

کنون     اوحدى    گر   بنالد   رواست          که   چون  بلبلش  دل به خارى   بخست

شاعر : اوحدى مراغه ای

متن شعر پنجم به مناسبت فصل بهار

شور گل

بهار   آمد   بهار   آمد  سلام  آورد  مستان  را         از   آن  پیغامبر  خوبان   پیام   آورد   مستان  را

زبان سوسن از ساقى کرامت هاى مستان گفت      شنید  آن  سرو  از سوسن قیام آورد مستان را

ز   اول  باغ  در  مجلس  نثار  آورد  آنگه  نقل           چو   دید  از  لاله کوهى که جام آورد مستان را

ز    گریه   ابر   نیسانى  دم  سرد زمستانى           چه   حیلت  کرد  کز پرده به دام آورد مستان را

"سقاهم  ربهم" خوردند و نام  و ننگ گم کردند        چو  آمد  نامه  ساقى  چه  نام  آورد  مستان را

درون  مجمر  دل  ها  سپند  و  عود  می سوزد        که   سرماى  فراق  او  زکام   آورد  مستان  را

درآ   در   گلشن  باقى  برآ  بر  بام  کان  ساقى       ز   پنهان   خانه   غیبى  پیام  آورد  مستان  را

چو  خوبان حله پوشیدند درآ در باغ و پس بنگر          که  ساقى  هر  چه  درباید تمام آورد مستان را

که جان ها را بهار آورد و ما را روى یار آورد               ببین   کز  جمله  دولت  ها کدام آورد مستان را

ز  شمس  الدین  تبریزى  به  ناگه  ساقى دولت       به  جام  خاص  سلطانى  مدام  آورد مستان را

شاعر : مولانا جلال الدین محمد بلخی

متن شعر ششم به مناسبت نوروز

خیمه نوروز بر صحرا زدند                   چار طاق لعل بر خضرا زدند

لاله را بنگر که گویی عرشیان             کرسی از یاقوت بر مینا زدند

کارداران بهار از زرد گل                     آل زر بر رقعه خارا زدند

از حرم طارم نشینان چمن                خرگه گلریز بر صحرا زدند

گوشه های باغ از آب چشم ابر          خنده ها بر چشمهای ما زدند

مطربان با مرغ همدستان شدند         عندلیبان پرده عنقا زدند

در هوای مجلس جمشید عهد           غلغل اندر طارم اعلی زدند

باد نوروزش همایون کاین ندا              قدسیان بر عالم بالا زدند

طوطیان با طبع خواجو گاه نطق          طعنه ها بر بلبل گویا زدند

شاعر : خواجوی کرمانی



نویسنده : منصور زارع خورمیزی - ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/٢٩   |    نظرات []   |    لینک ثابت